เมาค้าง Vol.0
"ภาพมันตัดไปเลยแก.."
ในคืนหนึ่งที่เราตัดสินใจกันว่าเราจะไปดื่มกันเบาๆที่ร้านอาหารที่ขึ้นชื่อว่า เครื่อดื่มมีราคาถูกในนครย่างกุ้ง ฉันเป็นผู้หญิง ฉันเป็นผู้หญิงใส่แว่นตัวไม่โตมาก หน้าตาออกจะดูไม่เกเร ฉันชอบดื่มเบียร์ และเครื่องดื่มอื่นๆ เราเข้าร้านกันสี่คน วันนั้นคนค่อนข้างเยอะพอสมควร เรานั่งพิจรณาเมนูอาหารอยู่ซักพัก แล้วก็เริ่มสั่ง สองคนสั่งค็อกเทล ส่วนเรากับอิีคนนึงสั่งวิสกี้
พนักงานหนุ่มหน้าคมเดินมารับออเดอร์ เพื่อนฉันสั่งวิสกี้ผสมโซดา ส่วนตัวฉันบอกพนักงานไปว่า ไม่รับ mixer พนักงานหนุ่มยิ้ม ท่าทางเหมือนว่า เธอไม่ไหวหรอก ฉันยังคงยืนยันคำเดิม พนักงานจำนนด้วยคำสั่ง รสของวิสกี้นุ่มละมุนลิ้นมาก จนฉันเผลสั่งไปอีกหนึ่งแก้ว
เราตัดสินใจกลับกันด้วยการจบเครื่องดื่มแก้วที่สอง ร่างกายของฉันอุ่นกำลังดี วินาทีที่เดินออกจากร้าน ฉันผ่านพนักงานหนุ่มคนเดิมคนนั้น คนที่มารับออเดอร์จากพวกเรา คนที่ยิ้มให้กับฉัน ร่ายกายของฉันร้อนผ่าว รับรู้ได้ถึงความสุข ความสุขที่ได้รับชัยชนะ
ในวันต่อมา เราไปผับที่ค่อนข้างดังในหมู่วัยรุ่นชาวพม่า เราไปถึงร้านเร็วว่าคนปกติ สั่งเครื่องดื่ม พนักงานในร้านดูท่าทางเป็นมิตร ชวนพวกเราคุย บริการอย่างดี แก้วที่หนึ่งผ่านไป แก้วที่สองผ่านไป ฉันดื่มไปเร่ื่อยๆ ชัยชนะเมื่อวานทำให้ฉันทะนงตัว "ฉันไหว" "ฉันดื่มเก่งจะตายไป"
มันคงเป็นความสามารถอย่างหนึ่งของฉัน ฉันรู้ว่าฉันไม่ไหวแล้ว อาหารและน้ำในร่างกายต้องการออกมา ฉันรีบเดินไปที่ห้องน้ำ นั่งลงกับพื้นที่ไม่ได้สะอาดนัก อาเจียนออกมา ครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างกายร้อนผ่าว ราวกับจะระเบิดออกมา วินาทีนั้นฉันรู้สึกอยากนอนหลับ จึงโน้มตัวลงไปกับพื้น และเผอหลับไป จนพนักงานนห้องน้ำมาเคาะเรียก ฉันจึงรู้สึกตัว เดินออกจากห้องน้ำ ทั้งๆที่ไม่รู้สึกดีขึ้นเลย
เราตัดสินใจกลับกัน
ภาพในความทรงจำของเรื่องราวหลังจากออกมาจากห้องน้ำ เลือนรางมากสำหรับฉัน
มันใช่ความพ่ายแพ้รึเปล่า?
ฉันว่ามันไม่ใช่ เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะว่า key card ห้องอยู่ที่ฉัน และฉันก็มีสติพอที่จะหยิบมันออกมาจนพวกเรากลับเข้าห้องกันได้
ฉันก็เก่งประมาณหนึ่งล่ะ
ชุ
2019.05.08
No comments:
Post a Comment